مـــــــا هـــــــمه خـاطــــــــره ايـم

زندگی مثل يک کشتی هست که از تجربیات ما شکل گرفته. مسافران ان آرزوهای ما هستند که هر کدوم از يه نقطه ای از عمرمون سوار شدند. سوخت اون تلاش..زحمت و عشق برای رسيدن به مقصد هست و هر چقدر سوخت بیشتر باشه کشتی زودتر به مقصد می رسه. مقصد هدفهای والای ما اند و سکان در دست اميد است. اميد به زندگانی. اگر اميد بيشتر و قويتر باشه کشتی در بهترين مسير رو به حرکته و راه هميشه روشن و مشخص. ولی اگر نا اميدی سکان رو در دست داشته باشه کشتی هر لحظه در خطر است و مسير نا مشخص و امکان رسيدن به مقصد بسيار محدود است.
دريا روزگار است که گاه ارام و گاه پر تلاطم.
پس بايد سوخت همیشه مکفی و امید بسیار بالا باشه تا کشتی بتونه حتی از دريای خروشان هم سالم به مقصد برسه.